Home சிறப்புச் செய்திகள் கல்லீரலில் ஏற்படும் பிரச்சனைகளும் தீர்வுகளும்

கல்லீரலில் ஏற்படும் பிரச்சனைகளும் தீர்வுகளும்

21
0
SHARE

இவ்விதம் முன்னெச்சரிக்கையாக ஒவ்வொன்றையும் செய்வதால் தான் போர்ட்டல் இரத்தக் குழாய்களில் நிறைய அளவில் கிருமிகள் வந்தாலும் கூட அவை மேற்கூறிய முறையில் அழிக்கப்படுகின்றன. கல்லீரலைத்தாண்டி பின்னர் இதய ரத்தக் குழாயில் இரத்தம் செலுத்தும்போது கிருமிகள் எதுவும் இருப்பதில்லை. இவ்விதம் பாதுகாப்பாக இருப்பதற்கு கல்லீரலிலுள்ள ‘‘கூப்பர் செல்கள்’’தான் காரணமாக அமைகின்றன. அதாவது வெள்ளை அணுக்களைப் போல பாதுகாப்பை அளிக்கின்றன. இவ்விதன் பாதுகாப்பை அளிக்கும் கூப்பர் செல்கள் கல்லீரலின் குழிப்பைப் பகுதிகளில் இருக்கின்றன.

இந்த செல்களைக் கடந்து செல்லும் போது பாக்டீரியாக்கள் அழிக்கப்படுகின்றன. பாக்டீரீயாக்களை கூப்பர் செல்கள் ஜீரணித்தாலும் அதையும் தாண்டி பாக்டீரியாக்கள் குடலுக்குள் புகுந்து விடுகின்றன. இருதயத்திலிருந்து ரத்தம் தமனிகளின் வழியே உடலின் பலபாகங்களுக்கு சென்றடைகிறது. இருதயத்திலிருந்து ரத்தகுழாய்களில் ரத்தம் மெதுவாகத்தான் செல்லமுடியும் (பாய முடியும்). இருதயத்திலிருந்து நீண்ட தூரத்திற்கு செல்லும் பொழுது கிளைகளாகப் பிரிந்து பின்னர் மயிரிழை போல நுண்ணிய ரத்தக்

குழாய்களாக பிரிந்து செல்கின்றன. இந்த நுண்ணிய தந்துகிகள் மனிதனின் மயிரிழையை விடவும் ஐம்பது மடங்கு மெல்லியதாகும். ஒரு தந்துகிக் குழாயின் விட்டம் ஓர் அங்குலத்தின் பதின்மூன்றாயிரம் பகுதியாக பிரிகின்றது.

அவை மிக மெல்லியதாக இருப்பதால் இரத்த அணுக்கள் அவற்றிற்குள் ஒன்றன்பின் ஒன்றாகத்தான் செல்ல முடியும். அதாவது ரத்த குழாய்களில் ரத்தம் மெதுவாகத்தான் பாயமுடியும். இவ்விதம் மிகவும் மெல்லிய தந்துகிகளாக இருப்பதால்  நம்முடலில் பல லட்சக்கணக்கான தந்துகி குழாய்கள் இருக்கின்றன. தந்துகிக்குழாய் வழியே ரத்தம் பாய்வதற்கு எடுத்துக்கொள்ளும் காலம் ஒரு வினாடி தான். நாம் எண்ணியிருப்பது போன்று ரத்தம் தந்துகிக் குழாய் வழியாக ஒன்றும் வெளியேறுவதில்லை. தந்துகிகுழாயின் சுவர் மிகவும் மெல்லியதாகத்தான் இருக்கும். இந்தச் சுவரில் ஒரேயரு அடுக்காகத்தான் செல்கள் அமைந்திருக்கும். இச்சுவரின் வழியே தான் ரத்தம் அதை சுற்றியுள்ள திசுக்களுக்கு பிராண வாயுவை அளிக்குன்றது. அதே நேரத்தில் தந்துகி குழாயைச் சுற்றியுள்ள திசுக்களில் இருக்கும் கரியமில வாயுவை ரத்தம் பெற்றுக்கொள்கிறது.

கல்லீரல் ஒரு சேமிப்புகிடங்கு

ரத்தத்திலுள்ள குளுக்கோஸ் அளவை கல்லீரல் தன்னுடைய கட்டுப்பாட்டில் வைத்துப் பராமரிக்கிறது. ரத்தத்திலுள்ள குளுக்கோஸின் அளவு அதிகமாகும் போது அதைக்கிளைக்கோஜனாக மாற்றி தன்னிடம் சேமிப்பாக வைத்துக்கொண்டு ரத்தத்தில் குளுக்கோஸின் அளவு குறையும் போது சேமித்து வைத்திருந்த கிளைக்கோஜனை மீண்டும் குளுக்கோஸாக மாற்றி ரத்தத்தில் சேர்க்கிறது. இதைத்தான் ‘‘குளுக்கோஸ் பஃப் வெர் ஃபங்ஷன் என்கிறார்கள். இந்த குளுக்கோஸ் ரத்த குழாயினுள் அதிக அளவு இருக்கக்கூடாது.

ஒரு வேளைத்தப்பித்தவறி இருக்க ‘‘கோமா’’ நிலைக்கு கூட உடல் போய்விடும். இது கிளைக்கோஜனாக மாற்றம் பெற்று சேமிக்கும் அளவு 250கிராம் வரை இருக்கும். சாப்பிட்டவுடன் உடல் அசதியாக இருக்கும் என்று ஒரு குட்டித்தூக்கம் போடுகிறோம். சாப்பாட்டிற்கு பின்னர் ரத்தத்தில், சாதாரணமாக இருக்கும் குளுக்கோஸின் அளவை விடவும் மூன்று மடங்கு குளுக்கோஸ் ரத்தத்தில் கலந்திருப்பதானால் இவ்விதம் நிகழ்கிறது. குளுக்கோஸ் உற்பத்தி செய்வதில் அமினோ அமிலங்கள் பங்கும் இருக்கிறது,. அதிகப்படியான அமினோ அமிலத்தை கல்லீரல் குளுக்கோஸாக மாற்றி விடுகிறது. ரத்தத்தில் குளுக்கோஸ் இருக்க வேண்டிய அளவை நிர்ணயிக்கும் பொறுப்பு கல்லீரலிடம் இருப்பதால் அதுமேற்கொள்ளும் வளர்சிதை மாற்றங்கள் அதிகம்.

மாற்றம் செய்யும் பணியில்

கல்லீரலின் வேலை மிகவும் முக்கியமானதாகும். கிளைக்கோஜனைச் சேமித்து வைத்துக் கொள்ளுவதைப் போல, கொழுப்பையும் கல்லீரம் தனக்குள் சேமித்து பயன்படுத்திக்கொள்கிறது. உடல் இயக்கத்திற்குத் தேவையான சக்தியை கொழுப்பு அமிலங்களை ஆக்சிகரணம் செய்து தருவதன் மூலம் எரியாற்றலைப் பெற்று அனைத்து உடல் பாகங்களுக்கும் தருகிறது. லிபோடிபுரொட்டின் என்னும் புரதம் கலந்த கொழுப்பை உற்பத்தி செய்கிறது. கல்லீரல், கொலஸ்ட்ரால் மற்றும் பாஸ்போலிபிட்ஸ் எனப்படும் பாஸ்பேட் கலந்த கொழுப்பு ஆகியவற்றையும் உற்பத்தி செய்கிறது. இது மட்டுமின்றி தேவைகளுக்கு அதிகமான மாவுச்சத்தையும் , புரதச்சத்தையும் கொழுப்பாக மாற்றி தன்வசம் சேமித்துக்கொள்ளுகிறது.

மேலும் கல்லீரல் தன்னிடமுள்ள கொலஸ்ட்ராலை ஏறக்குறய 80% பித்த உப்பாகவும் மாற்றுகிறது. எஞ்சிய கொலஸ்ட்ராலை புரதம் கலந்த கொழுப்பாக மாற்றி ரத்தத்தின் மூலம் உடலிலுள்ள திசுசெல்களுக்கு அனுப்பியும் வைக்கிறது. பாஸ்பேட் கலந்த கொழுப்பும், செல்கள் சவ்வு மற்றும் உட்செல் அமைப்புகள் ஆகியவற்றை உருவாக்குவதில் பயன்படுவதோடு நிறைய அளவில் ரசாயன மாற்றங்களையும் உற்பத்தி செய்கிறது. கொழுப்பு தயாரிக்கும் விஷயத்தில் அதிகளவு மாவுச்சத்து மற்றும் புரதம் ஆகியவற்றிலிருந்து தயார் செய்து கொள்ளுகிறது. இவற்றைப் புரதம் கலந்த கொழுப்பாக மாற்றி தனது கொழுப்பு திசுக்களில் சேகரித்தும் வைத்துக்கொள்கிறது. மாவுச்சத்து, கொழுப்புச்சத்து இவற்றை எல்லாம் கல்லீரல் மாற்றத்திற்கு உட்படுத்தாமல் இருந்தால் கூடப் பரவாயில்லை.

ஆனால் இந்தப் புரதத்தின் வளர்சிதை மாற்றம் மட்டும் இல்லாமல் நம்மால் உயிர்வாழ முடியாது. ஆக கல்லீரல் மிகவும் கவனமாக அந்த வேலையையும் செய்துவிடுகிறது. அமினோ அமிலத்திலிருந்து டிஅமினோ அமினேஷனைப்பிரிக்கும் வேலையையும் செய்கிறது. இது மட்டுமின்றி நம்மூடைய உடம்பிலுள்ள நீர்மங்களிலுள்ள நச்சுப் பொருளான அம்மோனியாவிலிருந்து யூரியாவைப்பிரித்தெடுக்கிறது. இவ்விதம் பிரித்தெடுப்பதொடு சிறிநீரகத்தின் வழியாக அவற்றை வெளியேற்றவும் செய்கிறது. வளர்சிதை மாற்றத்திற்கு தேவையான இடைநிலை மாற்றம் தேவைப்படுகிறது . அமினோ அமிலங்கள் மற்றும் இதரப் பொருட்களுக்கு இடைநிலை மாற்றமும் தேவையாகும். யூரியாவை உருவாக்குவதன் மூலம் உடல் நீர்மத்திலிருந்து அம்மோனியாவை வெளியேற்றுவதில் கல்லீரல் பெருந்தொண்டாற்றுகின்றது. அமினோவை நீக்கும் போது அம்மோனியா வெளிப்படுகிறது. கல்லீரல், யூரியா மட்டுமின்றி பிளாஸ்மாவிலுள்ள அம்மோனியா ஆகியவற்றை பிரித்தெடுக்காமல் விட்டுவிட்டால் இவை போன்றவற்றின் அளவு பெருகி ‘‘கல்லீரல் கோமா’’ மற்றும் மரணம் ஏற்பட வாய்ப்புள்ளது. கல்லீரல் சரிவர வேலை செய்யாவிட்டால் அம்மோனியா அதிகமாகும்.

மேலும் மூளையை பாதிக்கும். மரணம் கூட நிகழலாம். பிளாஸ்மா புரதம் மிகவும் இன்றியமையாததாகும். இதைக்கல்லீரல் செல்கள் தயாரிக்கின்றன. காமாகுளோபின் என்னும் புரதம் மட்டும் கல்லீரலில் உற்பத்தியாகிறது. மிகவும் இன்றியமையாத புரதத்தையும் கல்லீரல் தயாரிக்கின்றது. நாளன்றுக்கு பதினைந்து முதல் ஐம்பது கிராம் வரை புரதத்தை தயாரிக்கிறது. இவ்விதம் தயாரிக்கும் புரதத்தை உடல் இழந்தாலும் இரண்டொரு நாட்களில் திரும்பவும் கல்லீரல் உற்பத்தி செய்கிறது. இவ்விதம் பிளாஸ்மா உற்பத்தி செய்யப்படும்போது கல்லீரலின் செல்கள் நுண்ணிய இழைகளாக பிரிந்து பொதுவான வளர்ச்சியை விடவும் பெரிதாய் தோற்றமளிக்கும்.

தொடரும்

LEAVE A REPLY

Please enter your comment!
Please enter your name here